En, hoe gaat het met Veer?
Groeit ze goed?
Slaapt ze ‘s nachts al door?
Heeft ze al gelachen?
Hoeveel voedingen krijgt ze?
Drinkt ze al het flesje?

Vanaf de geboorte begint het, eigenlijk zelfs al daarvoor. Vanaf het moment dat je zwanger bent wordt er gemeten en gewogen, oftewel gecontroleerd. We stellen een ‘uitgerekende’ datum vast en vinden vervolgens dat een kindje ‘te vroeg’ of ‘te laat’ ter wereld komt. We doen allerlei testen om te achterhalen of het vruchtje wel aan onze maatstaven voldoet. We maken echo’s om ons kindje te bekijken, nog vóórdat het zichzelf laat zien, om te bepalen welk geslacht het heeft. We checken maandelijks, zo niet wekelijks, of alles wel ‘in orde’ is. Als ons kind geboren is gaan we vervolgens naar een consultatiebureau om te wegen en te meten. Om opnieuw vast te stellen of ons kind niet te veel afwijkt van de norm. Of het zich wel snel genoeg ontwikkelt. We krijgen opdrachtjes om te oefenen, zodat er in de eerste levensweken zeker geen achterstand wordt opgebouwd.

Maar is dit niet een beetje vreemd? Zou de natuur niet een raampje in mama’s buik gemaakt hebben als het ‘de bedoeling’ was dat we ons kindje al konden bekijken voor de geboorte? Hadden we dan niet een ingebouwde weegschaal die precies aangaf of we wel ‘op schema’ liggen? Een alarm dat zou afgaan als we teveel afwijken? Of is het vreemd dat ik er zo tegenaan kijk, hier zo over denk?

Als je het mij vraagt laten we met al onze technieken en meetinstrumenten zien dat wij de illusie hebben boven moeder natuur te staan. Alsof we haar kunnen controleren of het beter weten. Maar zou moeder natuur niet precies haar eigen tempo weten? Zou zij niet de oneindige wijsheid bezitten om alles precies zo te laten verlopen zoals het ‘moet’ verlopen? Begrijp me niet verkeerd, ik keur niets af. Ieder heeft een eigen visie en zijn of haar eigen pad te bewandelen hierin. Ik respecteer ieders keuze en laat je helemaal vrij. Ik zou het alleen wel heel mooi vinden als we ons wat vaker zouden afvragen of het wel nodig is om alles te willen controleren.

Volgen in plaats van sturen.
Verzorgen in plaats van opvoeden.
Leren in plaats van beleren.

Deze woorden borrelde al een tijdje in me, al kon ik er nog geen vorm aan geven. Blijkbaar was het nog niet het moment om ze te delen. Totdat ik gisteren op onderstaand gedicht stuitte dat me inspireerde en de vrijheid gaf om me te uiten.


VERTEL HET ZAADJE NIET

Dat het een bloem moet worden
Dat het hard moet werken
Goed moet luisteren
En zich voorbeeldig moet gedragen
Zich moet haasten voordat
De andere bloemen te hoog zijn en,
Boven hem uittorende,
Hem de zon ontnemen

Maak het zaadje niet klein
Door te zeggen dat het maar een zaadje is
Terwijl er een wereld aan bloemen in hem leeft
Vertel het zaadje niet hoeveel het moet drinken
Hoeveel het moet zonnen
Hoeveel het moet groeien
Wat het moet worden

Vertel niet
Dat breken niet de bedoeling is
Dat hij heelhuids aan moet komen
En vraag je dan niet af
Of hij wel de goede kant op gaat
En hoe hij dat zo zeker weet dan

Vraag het zaadje niet
Wat zijn plan is
Welke kleur zijn bloem word
En hoe hij daar gaat komen
Zo hoog
En waar hij denkt
die kleur vandaan te halen
Uit die gele zon? Of de bruine grond?

Vertel het zaadje niet dat hij pech heeft
Verkeerde ouders of
Verkeerde grond
Te weinig regen
Of te veel zon

Vertel het plantje niet dat het niet goed groeit
Te krom te langzaam te raar
Dat de blaadjes er gek uitzien
Of te veel aan een kant staan
Dat hij gek danst
Of geen kans heeft
Slechts om vertrapt te worden
Opgegeten
Opgegeven

En vertel hem uiteindelijk niet
Dat de bloem de verkeerde kleur heeft
Omdat de bloemen om hem heen anders kleuren
Of dat hij verkeerd ruikt
Niet zoet genoeg is of te veel op een ander lijkt
Dat geen vlinder of bij naar hem omkijkt

Vertel het zaadje slechts
Hoe mooi het is
Hoe eigen
Hoe echt

Vertel het zaadje
Dat hij uniek is
Er nooit eentje was zoals hij
En dat dat nou juist zo prachtig is
Dat we zo benieuwd zijn naar
Hoe je groeien zal
En wat je brengen zal en
Dat de aarde je draagt
De zon naar je lacht
En het water je voedt
Dat we blij zijn dat je er bent
Op precies de goede plek
Met precies de goede manier van zijn
Dat de wei nog net wat mooier is
En dat je daar samen zal staan
Met al die anderen
Die net zo prachtig uniek zijn als jij
En precies dat maakt het
Goed

Zachtjes regent het
Op de grond
En er is geen haast
Je voelt vanzelf
Wanneer je breekt en open gaat en
Onthoud
Dat wat je bent nooit vergaat
Hoe je ook groeit of breekt of bloeit
Wees Welkom

– Esther van Nieukerken –

Leave a comment

 Kapelstraat 5
5871 AD Broekhuizenvorst

 06 20580193

 info@judithhendrix.nl

Algemene Voorwaarden

Privacy Verklaring

Klachtenportaal Zorg ID 9267

Noteer hier je e-mailadres en schrijf je in voor de nieuwsbrief.

Judith Hendrix © 2019 All rights reserved

Door deze site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies.  Ik wil graag meer informatie

Op mijn website maak ik enkel gebruik van technische cookies die geen inbreuk maken op je privacy. Jouw persoonlijke gegevens worden niet verspreid of openbaar gemaakt. E-mailmarketing via Mailchimp draagt eraan bij om mij dichter bij mijn doelgroep te brengen. Zo kan ik jou gericht van de informatie voorzien die je aanspreekt. Ik ben geen agressieve marketeer, maar een onderneemster met een missie: “Zoveel mogelijk mensen bereiken die baat kunnen hebben bij mijn diensten”. Vanzelfsprekend houd ik me daarbij aan de cookie- en privacywetgeving. Als je doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van jouw cookie-instellingen óf je klikt op "Ik ga akkoord", dan ga je akkoord met deze instellingen.

Sluiten